تاثیرتمرینات ورزشی:
سکته دوباره و بیماری عروق کرونری (CAD) منجر به مرگ می شود. اما اخیرا تحقیقات ثابت کرده است که ورزش به تنهایی تا حدود ۲۰%‌‌ِ یا بیشتر می تواند باعث کاهش مرگ و میر شود.
بعد از سکته  تمرینات با دوچرخه پایی به میزان۶۰% Vo2peak را بهبود بخشیده و تمرین با تردمیل حداکثر مصرف اکسیژن ، واکنش به فشار کار، فشار خون، ضربان قلب استراحت و سطح کلسترول را نیز بهبود بخشیده است. تمرین پس از سکته با افزایش سرعت راه رفتن کاهش کمکی گردش و بهبود عملکرد حرکتی رابطه دارد.
تمرینات ورزشی خاص موجب کاهش فواید تمرین می شوند مثلا تمرینات هوازی، راه رفتن و آمادگی بدنی را بهبود می بخشد اما در بهبود فعالیت های روزانه ی زندگی تاثیر ندارد . انجمن قلب آمریکا تمرینات کششی ، انعطاف ، تعادل و هماهنگی را ۲یا۳ بار در هفته پیشنهاد می کند. بعد از سکته، ضعف عضلانی به وجود می آید که تمرینات مقاومتی سبک ۲یا۳ روز در هفته موثر است. پس از سکته تمرینات مقاومتی به بهبود در انجام فعالیت های روزانه و افزایش سرعت و مسافت  راه رفتن بستگی دارد. نظارت لازم باید انجام شود تا ازبیش تمرینی جلوگیری شود، بیش تمرینی در یک تحقیق که تمرین راه رفتن وقدرتی را مورد مطالعه قرارداده است به عنوان یک عامل آسیب رسان شناخته شده است. در حالی که اکثر بیماران ضربه ی مغزی جوان هستند ظرفیت جسمانی و استقامتی آن ها به شدت با آسیب به چند سیستم کاهش یافته است. ورزش به طور معنی داری Vo2peak ، استقامت و قدرت عضلانی را در این بیماران به خاطر افزایش استقلال، تحرک کار آمدترو بهبود فعالیت های شغلی افزایش می دهد. به علاوه افرادی که بعد از ضربه مغزی ورزش کردند عموما افسردگی و علائم cognitive کمتری را گزارش کرده اند.
پیشنهاداتی برای آزمون های ورزشی:
به دلیل این که بسیاری از بیماران در معرض خطر بیماری های قلبی- عروقی قرار دارند آزمون های ورزشی آنها باید تحت نظارت یک پزشک باشد و با یک ECG 12 دریچه ای بررسی شوند. حدنهایی آزمون ورزشی برای این بیماران همان مقداری است که برای بیمارانی با ریسک بالا و کسانی که مبتلا و یا مشکوک به CAD هستند در نظر گرفته می شوند. آزمون های ورزشی در افرادی که به مشکلات عصبی دچار شده اند سخت تر از افراد سالم است. به همین دلیل دستورالعمل انجام تست های خاص باید با تاکید(احتیاط) بیشتر پیش از اجرای یک آزمون ورزشی روی یک فرد با مشکل عصبی باشد. حالت آزمون بستگی به شدت ناتوانی جسمی دارد.
دوچرخه ثابت پایی :
اگر تعادل نشستن روی صندلی دوچرخه حفظ شود از یک دوچرخه پایی استاندارد می توان استفاده کرد. روش صعودی با افزایش بار کار از ۵ تا ۱۰ یا ۲۰w/min می توان استفاده کرد.
دوچرخه های نیمه خوابیده در مواردی که تعادل وجود ندارد بکار می رود با تغییر روش های ارزیابی Vo2peak کاهش میزان کار انجام شده روی دستگاه های نیمه خوابیده اصلاح می شود. روش آزمون باید بر اساس میزان قدرت مشخص شود. سرعت پدا ل rpm 50 و یک شروع با توان خروجی w20 باw 20 افزایش در هر مرحله پیشنهاد می شود.
تردمیل :
افرادی که حداقل مشکل حرکتی ، تعادل ایستا کافی و تحرک مستقل را دارند آزمون تردمیل با پروتکل بالک مناسب است . تردمیل باید قابلیت شروع سرعت از صفر را داشته باشد تا از تغییرات ناگهانی سرعت اجتناب شده و مانع از افتادن شود.
افرادی که ضعیف یا بدون تحرک هستند وتعادل ندارند روی تردمیل در خطر هستند . آزمون تردمیل می تواند با استفاده از سیستم های کنترلی برای جلوگیری از افتادن یا برای حفا ظت از قسمتی از بدن استفاده شود. سرعت تردمیل تا جایی که برای آن ها مناسب باشد باید کاهش پیدا کند.
هزینه انرژی در یک میزان کار خا ص ۵۵ % تا ۶۴ % بیشتر از فردی است که سکته نکرده است. پروتکل  تمرینی با افزایش تدریجی شدت تمرین مثل نیوتن – بالک یا بالک اصلاح شده، باید با افزایش ۰٫۵ تا ۲Mets درهر۳دقیقه بکار رود.
ترکیب دوچرخه کارسنج دست وپا :
اگر ضعف عضلانی یا اسپاسم عضلات اندام متاثر از سکته با پدال زدن در تست دوچرخه کارسنج پا  تداخل ایجاد کند و استفاده از پای سالم در دست یابی به میزان کار مناسب برای تاثیر روی قلب غیر ممکن است ترکیب دوچرخه دست- پا مفید است. آزمون دهندگان میتوانند فقط از اندام های سالم ویا در حالت کمک به اندام های ناسالم در صورتی که ضعف یا اسپاسم اندام ناسالم مداخله ایجاد نکند انجام دهند. روش تناوبی برای پیشگیری از خستگی عضلات دست ها پیشنهاد می شود.
پله:
پله ساز مکانیکی یا پله کوهنوردی وسیله دیگری برای تست ورزش هستند.
پروتکل پیشنهادی با ۲۵ پله در دقیقه شروع شده و با افزایش ۷ پله در هر دقیقه ادامه پیدا می کند. برای تنظیم جای پا ممکن است به کمک نیاز باشد. روش دیگر ترکیب تمرین دست و پا در پله ساز نشسته به عمل متقابل بازوی اهرم است. بعضی از مدل ها یک صندلی با تکیه گاه کمربند برای حفاظت اضافی از تنه دارد. بعضی از صندلی ها گردان هستند و در مقابل برای پرونیت بودن وضعیت ساعد در بیشتر کارسنج ها یک گیره برای نگه داری ساعد در وضعیت پرون و سوپاین دارند. این و.ضعیت طبیعی برای بیمار راحت تر است چون دامنه حرکتی را محدود می کند و به حفظ وضعیت راست تنه کمک می کند. در نهایت به جای پدال ترمز قدیمی، صفحه پا تمام کف پا را با افزایش لبه خارجی و پشتی حفاظت می کند و بند رکاب جای پا را حفظ می کند.
اصلاح تجهیزات ورزشی:
تجهیزات ورزشی ممکن است برای حل مشکلات حرکتی بیماران تنظیم شوند. یک پشتی وسیع می تواند به یک کارسنج ایستاده اضافه شود تا مشکل تعادل را اصلاح کند. کمربند صندلی و سینه استحکام تنه را افزایش می دهد. یک بند یا دستکش یا باند ACE برای محکم کردن دست یا پا روی پدا ل کار سنج بکار می رود. بسیاری از محصولات دیگر به طور تجاری در دسترس هست تا متناسب با نیازهای خاص بیمار استفاده شود اگر از بند استفاده کنیم باید بیمار را تحت کنترل و نظارت دقیق قرار دهیم زیرا اگر به طور ناگهانی سقوط کرد نمی تواند دست و پایش را حرکت بدهد و مانع از افتادنش شود. بالاخره یک چارپایه برای بالا رفتن و پایین آمدن نیاز است بیمار باید باپای سالم روی چارپایه پا بگذارد وبا پای ناسالم پایین بیاید.
آزمون قدرت عضلانی:
قدرت عضلانی با استفاده از دینامومترهای کامپیوتری اندازه گیری می شود(سایبکس، بایودکس،…) یک دینامومتر دستی برای اندازه گیری مقدار مقاومتی ، در هنگام حفظ وضعیت آزمون بکار میرود. پایایی اندازه گیری قدرت ممکن است با عدم توانایی برای مجزا کردن حرکات مفصل تحت تاثیر قرار بگیرد.
آزمون انعطاف:
انعطاف به طور خاص مهمترین جزء آمادگی جسمانی است که باید هم بعد ازCVA وهم بعد از ضربه مغزی تست شود. اخیرا ثابت شده که ۸۰% سکته ای ها در دهه ۶۰ ،۷۰،۸۰ زندگی وقتی که التهاب مفصل(آرتریت) در بین آنها شایع است قرار دارند. به دنبال ضربه مغزی احتمالا دامنه حرکتی به دلیل ضربه به مفاصل که ممکن است همراه با ضربه مغزی وارد شده باشد، ویا به دلیل کاهش تحرک در طول مراحل حاد دوره بهبودی و احتمال افزایش استخوان سازی وجود داشته باشد محدود می شود. سکته مغزی می تواند باعث ضعف یا اسپاسم عضلانی شده که هر دو دامنه حرکت مفصل را کاهش می دهد. برای اندازه گیری دامنه حرکتی از یک گونیا متر دستی می توان استفاده کرد.
آزمون استقامت :
استقامت می تواند با ۶یا ۱۲ دقیقه راه رفتن اندازه گیری شود.
آزمون های عصبی – عضلانی:
آزمون های عصبی – عضلانی شامل تحلیل راه رفتن ، شاخص تعادل برگ ، انعطاف فانکشنال ( عملکردی)،ابزار ارزیابی تینتی و شاخص نجات یا فتگان NIH، میباشد.
در زیر مواردی که باید برای تست های ورزشی به طور خاص در نظر گرفت، آمده است:
بسیاری از بیماران که مبتلا به CVA هستند تحت درمان فشار خون وبیماری های قلبی – عروقی قرار دارند.
بیمارانی که انقباض اضافی عضلانی دارند ممکن است  از داروهای کاهش دهنده تن عضلانی استفاده می کنند.
آرتریت در بیمارانCVA شایع است.
کنترل حرکتی کاهش یافته یک اندام شاید ضروری است از دست یا پای سالم برای دوچرخه کارسنج استفاده کنید.
یک وسیله ورزشی ممکن است  نیاز باشد که تغییراتی داده شود مثلا از بند برای بستن دست ها و پاها استفاده کنید.
بیماران CVA ممکن است در خطر بیماری ها قلبی – عروقی نیز باشند، ارزیابی دقیقECG بسیار ضروری است.
ممکن است حس آنها ضعیف شده باشد. بنابراین مراقبت ویژه برای پیشگیری ازآسیب ضروری است.
بیمارانCVA ممکن است به بیماری عروق محیطی هم مبتلا باشند که توانایی آن ها را در حرکت و جنبش کاهش می دهد.